RUTSCHIG

วันนี้เซ็งสุดๆ เรียนอังกฤษเสร็จก็แอบไปเดินเล่นกะน้องในคลาสที่แพลตตินั่ม

เล็งดูแต่ของลดราคา แต่ของที่ได้มาส่วนมากดันไม่ใช่ของลดราคาซะงั้น เอิ๊กๆ

แต่ซื้อของอ่ะไม่คิดมากเท่ากับคนขายของหรอก>__<

เจออยู่สองร้านที่น่าเหวี่ยง

ร้านแรก ชื่อร้าน เชอร์เบต (บอกให้รู้กันทั่ว) เป็นร้านเล็กๆ ขายเสื้อพวกผ้าคอตตอนบางๆใส่สบาย แบบน่ารัก ลายน่ารัก เราก็แอบชอบอยู่หรอก

แต่ว่า.... เจอคนขายนี่เซ็งเลย ตูดได้อีก

จริงมีคนขายอยู่สองคน คนแรกสาวกว่าน่าจะเป็นลูกสาว ส่วนอีกคนป้าๆก็น่าจะเป็นแม่ จีนๆ ซิ้มๆ

คนลูกก็โอเคไม่มีปัญหาอะไร แต่อีซิ้มนี่ซิ>_<
ตอนแรกที่เห็นร้านนี้เพราะสะดุดตากับราวที่มันเขียนว่า sale 100 ก็เลยเข้าไปดู เป็นเสื้อมีตำหนิ บางตัวก็แหกเป็นทาง บางตัวก็เปื้อนนิหน่อย
เจออยู่ตัวเห็นน่ารักดี แต่มีรอยเปื้อนน่าจะพอซักได้ก็เลยสอยซะ เสร็จแล้วก็เหลือบไปราวปกติ

ก็เจอเสื้อตัวหนึ่งน่ารักเช่นกัน ชอบแล้วล่ะตอนนั้น คนขายบอกสองร้อยห้าสิบ ถ้าซื้อสองตัวราคาส่งตัวละสองร้อย

เราก็เห็นว่ามันถูกกว่าเยอะ เลยว่าจะจัดไปซะสองตัวๆ เดี๋ยวหาอีกแบบ

แต่ปรากฎว่าเสื้อที่เราเล็งไว้ตัวแรก มีตำหนิ เหมือนเป็นรอยหมึกจุดตรงใกล้ๆกระดุม มันเล็กมาก แต่ตำหนิก็คือตำหนิ ก็เลยขอเปลี่ยนพี่คนขายก็ขอดู

เราก็ชี้จุดให้ดู ค้าก็ไม่ว่าอะไร หยิบตัวใหม่ในถุงที่เค้ากองๆให้
(แต่แอบเห็นว่าซิ้มแอบชำเลืองแล้วแหละ แบบไม่พอใจ คงคิดว่าเราแอบเอาปากกาจิ้มรึเปล่า)

ตัวใหม่เราดูก็โอเค แต่แพทเทิร์นลายมันไม่เหมือน เข้าใจว่าเป็นผ้าชิ้นเดียวกัน แต่ตัดคนละตำแหน่งมันเลยออกมาไม่เหมือนกัน

ลายของตัวนี้มันเบี้ยวๆชัด ไม่ตรงเหมือนตัวแรก ไม่สวยเลย ก็เลยจะขอให้เค้าหยิบตัวใหม่ให้ดูอีก

แต่ปรากฎว่า พี่คนขายคนนั้นหายไปซะแล้ว เหลือแต่อาซิ้ม

เราก็เลยพูดขอให้แกหยิบตัวใหม่ อาซิ้มก็ทำหน้าตูดใส่เรา คุ้ยๆแล้วก็โยนเหมือนจะคว้างเสื้อใส่เรา แถมยังไม่พอใจพยามลากถุงเสื้อลากมาไว้ตรงที่เรายืนดูเสื้อ เหมือนจะไล่เรา

เราก็เลยไม่ง้อ ก้มหยิบในถุงที่แกวางไว้ตรงหน้านะแหละ ไม่หยิบให้ก็ไม่มายด์ ปรากฎว่าอาซิ้มทำไงรู้ป่ะ

แกตะคอกใส่เราว่าอย่าหยิบ แล้วก็รวบปากถุงซะงั้น อึ้งไปเลยเจอมุกนี้ ตกลงไม่อยากขายชั้นใช่มั้ยเนี่ย

ไอ้ที่คิดว่าจะจัดตัวละสองร้อยไปสองตัวเลยเลิก ซื้อไอ้เซลร้อยเดียวก็พอ โกรธ

อีตอนจ่ายตังอ่ะนะซิ้มรับตังอย่างกะกระชากแบงค์ ทอนตังก็อย่างกะโยน เห็นแล้วยิ่งเหนื่อยใจ

ฮึ๋ย แก่แล้วยังไม่ปลง หนูว่าซิ้มก็คงใช้ชีวิตอยูในกองเสื้อจนบั้นปลายนะแหละ ลูกหลานคงไม่เอาไว้บ้านหรอก เดี๋ยวเหวี่ยงบ้านหมุนตายเลย  ฮี้ๆ

 

ร้านที่สองปอบปูล่ามากๆ อยู่ชั้นล่าง ลูกค้าตรึม แบบมันน่ารักแบบเด็กๆ ดูเป็นสไตล์เกาหลีๆ ชื่อ พีโอนี่

เค้าไปรอบแรกชอบมาก แต่ถามราคาบอก 290 แอบแพง ส่งสามตัวตัวละ 200 พอทน คนขายบอกซื้อเสื้อแถมสร้อย เราก็กรี๊ดเพราะสร้อยที่เค้าแขวนติดกับเสื้อมันทำให้เสื้อน่ารักขึ้นยี่สิบเปอร์เซนต์

แต่ก็นะ...ยังไม่คิดซื้ออยากดูอย่างอื่นก่อน จนสุดท้านทนไม่ไหวต้องกลับมาซื้อ

เราก็เลือกๆมาได้สองตัว แต่น้องที่ไปด้วยกันไม่ซื้อซะงั้น

อ้าวทำไงล่ะเนี่ย ส่งสามตัว ชั้นได้แค่สองเอง

เหลือบไปเห็นคุณแม่มากับลูกสองคนกำลังลเลือกเสื้อให้ลูกสาวอยู่ ก็เลยหัวไวไปกระซิบ

ซื้อรวมกันมั้ยคะจะได้ราคาส่ง คุณแม่ก็สนองทันที

ฝั่งโน้นเลือกมาสองตัวเราสองตัวรวมเป็นแปดร้อย

อีตอนใส่ถุงเราลืมตัวดันบอกไปว่า "แยกถุงนะคะ"

เท่านั้นแหละงานเข้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

คนขายที่ตอนแรกพูดจาดีๆ หันมาตะคอกว่า "ไม่ได้มาด้วยกันรึคะ" พร้อมกับทำหน้าหงิกใส่

เราก็เลยรีบกลบเกลื่อน ให้เค้าใส่ถุงรวม(เกือบไป เฮ้อ)

ออกมานอกร้าน แบ่งเสือกัน คุณแม่ก็พูดว่า อ้าวเค้าแถมสร้อยด้วยไม่ใช่เหรอ 

เราก็เลยนึกขึ้นมาได้ ควานหาทั่วถุงก็ไม่มี หันกลับเข้าไปในร้าน

อ้าวไหนว่าแถมสร้อยไงงงงงงงงงงง

คนขายก็โผล่หน้าออกมาบอกว่า

"ถ้าซื้อสามตัวแบบเดียวกันจะแถมสร้อยค่ะ"

อ้าวววไหนบอกว่าซื้อเสื้อแถมสร้อยไงยะ

แล้วทำไมหล่อนไม่วงเล็บบอกชั้นแต่แรกฮ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

หันกลับมาลูกสาวสองคนของคุณแม่ทำหน้าแบบว่า เสียดายมาก หนูอยากได้สร้อย

ยายคนขายอีกคนก็รีบพูดต่อว่า ซื้อแยกได้นะคะ เส้นละหกสิบ

ดูดู๊ดู ดูมันทำ กล้าเนอะ

ช่างมันเถอะ คือคำเดียวที่เรากับแม่ลูกนึกออก

ก็เลยพูดไม่ออกได้แต่เดินแยกย้ายกันไปปปปปปปปปปป

ไม่ได้โกหก แต่พูดไม่หมด เท่านั้นเอง เสียความรู้สึกค่ะแบบนี้

ขายของไม่ซื่อสัตย์ ระวังจะไม่เจริญนะคะ

ต่อให้คุณดีไซน์เสื้อผ้าได้สวยขนาดไหน ก็คงไปไม่ไกลอ่ะค่ะ

จบข่าว

ยินดีที่ได้รู้จักค่า ชื่อรัตต้านะคะ ตอนนี้เป็น Freelance Architect แต่งานหลักมะค่อยทำหรอกค่ะ เพราะกำลังวางแผนว่าจะไปเรียนต่อโท ตอนนี้ก็เลยชิวๆไปเรื่อย เพราะไม่มีสังกัดอยู่ เหมือนโรนินพเนจร ก็เลยอยากทำไรก็ทำ อยากเขียนบล็อก ก็เขียนเลย ซะงั้น 55 แรงบันดาลใจก็มาจากน้องมะโม ที่เขียนบล็อคเกี่ยวกับแฟชั่นวินเท็จ รู้สึกว่าน้องเขียนสนุกดี อ่านเพลินมาก^_^ เราเองก็ชอบอะไรแนวๆนี้เหมือนกัน เราชอบถ่ายรูป ชอบของเก่า ชอบสะสมของเก่ามาก และเป็นกันทั้งครอบครัว ทำให้ที่บ้านมีของแปลกๆมากมาย ก็คิดว่าว่างๆอาจจะเอามาลงบล็อคแบ่งปันให้เพื่อนๆดูกัน จริงๆจุดประสงค์ ของการทำบล็อคนี่ไม่ใช่แค่ขียนเรื่องเกี่ยวกับของที่สะสมเท่านั้น แต่ยังมีเรื่องอื่นเกี่ยวกับงานอดิเรกของเรา ซึ่งทุกอย่างมันจะโยงกันได้หมด ไม่ว่าจะเป็นสถาปัตกรรม ศิลปะ มังงะ ดนตรี แฟชั่น เมคอัพ การท่องเที่ยว อยากให้คนที่เข้ามาอ่านถือว่าเป็นการอ่านอะไร สนุก ขำๆเหมือนกับอ่านนิตยสาร ไม่ต้องคิดมาก ดีมั้ยคะ บางคนอาจจะสงสัยว่าหุ่นยนต์มันเกี่ยวข้องยังไงกับเรา จะบอกว่ามันเป็นสิ่งที่บอกความเป็นตัวเราได้เป็นอย่างดี เอาเป็นว่าสมัยเรียนเพื่อนบางคนเรียกเราว่าไอ้หุ่นยนต์ ชื่อรัตต้าก็มาจากหุ่นยนต์ แต่ไม่บอกนะคะว่าทำไมถึงเรียกหุ่นยนต์ เดากันเองนะคะ 55 ส่วน Rutschig หรือสละ ก็มาจากจุดเด่นของเราเช่นกัน อันนี้ก็ไม่บอกค่ะว่าคืออะไร แต่ถ้าเห็นรูปตอนเด็กจะเดาออกแน่ๆ55

edit @ 12 Jul 2009 00:20:39 by RUTSCHIG vintagerie